Pro1840

Alle kleuren van de regenboog!

Van de vele vragen die we krijgen is “welke kleur hebben jullie nu eigenlijk?” een die regelmatig terugkomt. Mensen stoppen nieuwe initiatieven graag in vakjes. 😉

Voor ons is dit een non-issue, maar als mensen ons een vraag stellen, antwoorden wij natuurlijk graag, welopgevoed als we zijn. Pro1840 heeft geen eigen politieke kleur. Pro1840 gaat over Londerzeel en over VOOR iets zijn. En dat leeft bij mensen van verschillende overtuiging. We hebben mensen met een liberale achtergrond en mensen die op nationaal vlak eerder Groen genegen zijn. Onze lijsttrekker en enkele anderen hebben een sp.a-achtergrond, en er zijn er die N-VA nationaal volgen. Maar hier in Londerzeel hebben we van al die kleurtjes een mooie mix gemaakt tot een positief project voor onze gemeente. Dat zie je trouwens in alle kleuren die we gebruiken in onze campagne. Je kan het nog het best vergelijken met een regenboog.

Het voordeel is dat geen enkele nationale partij zeggenschap heeft over onze standpunten en organisatie. Wij hebben voor alle duidelijkheid geen probleem met politieke partijen, maar we geloven dat de manier waarop vandaag aan partijpolitiek gedaan wordt niet meer de beste manier is om de uitdagingen waar we voor staan aan te pakken. Zeker niet op lokaal vlak. Wij geloven daarentegen dat wij als individuen, elk met onze achtergrond en kleur, iets kunnen en moeten bijdragen.

Wij hebben geen contacten met andere pro-bewegingen in andere gemeenten, omdat we juist vinden dat iedereen in zijn eigen gemeente moet doen wat hij/zij daar het beste acht.

Dus een volgende keer als je iemand hoort verkondigen dat Pro1840 zo of zo is, dan kan je antwoorden. “Pro1840 is onafhankelijk en vertegenwoordigt alle burgers van Londerzeel, los van welke politieke strekking zij verder hebben.” Want je kan ons nu eenmaal niet in een bepaalde hoek duwen. We zijn een verzameling. En het geheel is meer dan de som der delen. Nu en de komende zes jaar.

 

PS: Met dank aan Rol-O-Print voor de v-borden én de foto er van. 😉

Onze lijst is samengesteld … met lottrekking!

Gisteren hebben we onze lijst vastgelegd. ‘Goed op tijd’, zal u misschien denken. Ja, dat is waar, maar dat hebben we ook bewust gedaan. We zijn nu eenmaal een beetje anders dan de rest.
Pro1840 is enkele maanden geleden gestart met een groep van enthousiastelingen, die op een positieve manier de toekomst van Londerzeel willen vorm geven. We willen graag aan politiek doen, maar niet op de klassieke partijpolitieke manier. Natuurlijk zijn wij ook gebonden aan de wetgeving en enkele ijzersterke wetmatigheden, maar waar we konden hebben we deze toch een beetje gebogen.

Bij ons 20 kandidaten en geen 25. We zijn met een groep op weg gegaan en wie daarvan effectief op de lijst wou staan, staat op de lijst. Zo zijn we toevallig op 20 uitgekomen. Dus, neen, we zijn niet op zaak gegaan naar ‘lijstvulling’ om toch maar die 25 te halen. We hebben nu een mooi evenwicht: 10 mannen, 10 vrouwen.

Bij ons kan ook een koppel op de lijst: als man en vrouw alle twee geëngageerd zijn, moet de vrouw dan automatisch haar plaats afstaan aan de man? We denken het niet! En moet de man dan maar automatisch niet mee doen, omdat vrouwen ‘moeilijker te vinden zijn’? We denken het ook niet! Iedereen gelijkwaardig, dus iedereen mee.

En dan die moeilijke keuze van de lijstsamenstelling: wie moet waar staan op de lijst … In de eerste plaats is voor ons iedereen even belangrijk, dat zal je ook merken in de communicatie. Bespaar ons ook van strategieën waarbij kandidaten verdeeld worden op basis van leeftijd, geslacht, woonplaats, bekendheid, … En tot slot, niemand wou zich wagen aan een oefening waarbij je onze mensen in de groep moet gaan afwegen tegen elkaar Brrr, het idee alleen al. Enkel voor de lijsttrekker was het simpel: iedereen vond dat iemand met ervaring die job moest doen. Dus was de keuze snel gemaakt: Tom wordt lijsttrekker. Eerlijkheidshalve moeten we er bij zeggen dat niemand anders kandidaat was. 🙂

En dan? Ah, simpel eigenlijk, het lot laten beslissen. Dus hebben we gisteren onze kandidaten bij elkaar gebracht en hebben onschuldige kinderhanden (letterlijk) voor iedere kandidaat een nummertje getrokken. Het was best spannend, maar aan de andere kant ook weer niet, want de plaats op de lijst maakt niet uit. Het was vooral een gezellig samenzijn.

Ook qua locatie en opzet hebben we onze eigenzinnige keuze gemaakt, gelinkt aan onze visie en ons programma. Het was een sobere setting, want we houden niet van uiterlijk vertoon. We zijn bijeen gekomen in de Groene Long, in openlucht, omdat groen in het dorp voor ons een essentieel element is van ons verhaal van kernverdichting. Het was wel niet de voorspelde 26 graden, maar het bleef wel droog; er waakt daarboven blijkbaar iemand over ons 😉 . En we hebben geen eigen catering voorzien, want na afloop hebben we iedereen uitgenodigd om iets te gaan drinken in de plaatselijke cafés. Als in je programma staat ‘lokale economie ondersteunen’, dan moet je dat ook in praktijk brengen, hé. Daar was ook de plaats waar RINGtv nog enkele interviews deed met kandidaten, want ook voor hen was een lottrekking verrassend. Hun reportage kan je hier bekijken.

En nu? Weg met de nummers! De volgorde hoe we op de stembrief zullen staan ligt nu vast, maar daarmee is alles gezegd. Wij gaan die volgorde niet uitspelen, de ene kandidaat is niet belangrijker dan de andere, we zijn groep van individuen, niet van nummers. En net daardoor is onze groep sterker dan de som van de delen.

Tim ‘Tibo’ Bolssens: “Dat het tijd werd, dacht ik zo.”

Ik woon en werk hier al heel mijn leven en zag mijn gemeente veranderen doorheen die tijd. Niet zozeer negatief, maar drukker, groter, hoger… . Dat brengt uitdagingen met zich mee. Uitdagingen die op verscheidene vlakken goed aangepakt werden, andere uitdagingen die men nog moet aangaan en andere die men uit de weg blijft gaan. Uit schrik voor het onbekende? Financieel onhaalbaar? Of desinteresse? Ik wil daar meer van weten.

Londerzeel leeft als er iets te doen is, zij het vanuit een vereniging, voetbalmatch op groot scherm of lokale middenstand die de handen in elkaar slaan. En dat moeten we kunnen onderhouden. Zo niet, uitbreiden.
Mensen komen dan buiten, ze komen dan de bubbel die doorgaans enkel het woon-school-werk traject is, uit. Je leert je buren kennen.
Meer actie, meer reactie. En dat vertaalt zich op cultureel, maar ook op financieel vlak in opbrengst voor iedereen. En niet enkel in Londerzeel, maar in groot-Londerzeel.
We onderschatten onze eigen kracht vanuit de jongeren, de verenigingen en sympathisanten uit alle deelgemeenten die samen met een sterk bestuur wonderen kunnen verrichten.

Daarom engageer ik me sinds deze zomer om mee in het PRO1840 verhaal te stappen omdat ik niet aan de zijlijn wil staan roepen (of online mijn beklag wil doen) zoals velen als het fout gaat. Maar om dat om te zetten in iets positiefs.
Wil je iets veranderen? Doe er dan iets aan. En ik merkte al heel snel dat vele anderen die mening deelden.

En kleur bekennen? Ik heb er geen. Ik ben niet links, niet rechts… misschien soms wat averechts. De enige kleuren die ik heb zijn die in mijn grafische programma’s en verfpot.
In PRO1840 zit iedereen. En zo hoort het. Samen werken aan een nog leukere gemeente.

PROject ‘Lonnesiel’, daar teken ik voor!
Tim
Artiest, geen fantasist.

Cédric Engelen: “Nergens voel ik me méér thuis als in een bruisend Londerzeel”

Jullie zullen mij ongetwijfeld herkennen van het zinnetje “kaartjes of bonnetjes?”. Ik krijg dikwijls van vrienden en kennissen de reactie: “Je zou in de politiek moeten gaan met jouw vlotte babbel, jouw ideeën en jouw visie …” Al enige tijd speelde ik dan ook met het idee om in de politiek te gaan. Altijd heb ik het gevoel gehad dat ik méér kon betekenen voor de gemeente, ik heb dan ook altijd meer willen doen voor de mensen in 1840. Maar nooit heb ik me kunnen binden aan één partij. Ik zie namelijk bij elke partij goede ideeën, maar heb nooit het gevoel gehad dat de verschillende ‘kleuren’ overéén kwamen. Daardoor komen volgens mij sommige goede ideeën niet tot bij de inwoners van 1840, en dat vind ik jammer. Dit wil ik dan ook veranderen. Ik geloof dat je als één positief team meer kunt bereiken dan als individu.

Met een enthousiaste gedreven ploeg zoals ik die nu ervaar bij PRO1840 ben ik ervan overtuigd dat we de politieke sfeer kunnen omzetten naar een positiever verhaal dat dichter aanleunt bij ons allemaal, waardoor we ons nog meer zullen thuis voelen in deze prachtige gemeente.

Op dit moment is Londerzeel als een openstaande fles goede champagne: zeer lekker, maar als ze te lang open staat, verliest ze gaandeweg haar bruis.  Daar wil ik graag samen met jullie verandering in brengen. Laten we er samen ‘den bruis’ terug inbrengen, zodat we allemaal kunnen genieten van een sprankelende, levendige gemeente!

Ik ben ervan overtuigd dat we er het beste Londerzeel van kunnen maken!

See you on OCT 14th ?

Roel Fonteyn: “Met dank aan de verzuring ?”

Londerzeel is mijn dorp. Of zo heeft het voor mij toch altijd aangevoeld.
Ik ben geen traditionele politieker. Ik heb me ook nooit kunnen vinden in een partij of kleur. Ik ben Vlaming en ben daar ook trots op.

Ik ben liberaal, want ik vind dat mensen verantwoordelijk zijn voor hun eigen welvaart en geluk.

Ik ben socialist, want ook al geloof ik in het kapitalisme, ik geloof ook in solidariteit en dat iedereen zijn kansen moet kunnen krijgen.

Ik ben conservatief, want ik vind dat de regels voor iedereen gelijk moeten zijn. Wie schuldig is moet gestraft worden.

Ik ben humaan, want ik vind dat wie zich onderaan de maatschappij bevindt, opgevangen en ondersteund moet worden.

Ik ben groen, want ik wil dat mijn kinderen en ikzelf in een mooie en gezonde omgeving kunnen leven.

Ik ben realist, want ik weet dat niet alles verwezenlijkt kan worden met mijn beschikbare budgetten en dat ik mijn kinderen zou teleurstellen moest ik hen beloven om dit jaar een zwembad, springkasteel en vier vliegvakanties te geven.

Geen enkele partij door mij gekend, staat voor al die dingen. Dus geen enkele partij was het mij waard om ‘kleur’ te bekennen. Maar ik ben wel Londerzelenaar. En ook al woonde ik gedurende 10 jaar in Buggenhout, mijn kerktoren en vrienden bleven trekken. Zo erg zelfs, dat vanuit het verre Buggenhout, mijn kinderen hun school- en sociaal leven zich volledig afspeelde in Londerzeel.

Nu ik terug in Londerzeel woon en leef, wil ik alleen maar het beste voor onze gemeente. Net zoals ik er uit de grond van mijn hart van overtuigd ben dat iedereen die zich geëngageerd heeft om voor een partij op een lijst te staan, in feite het beste wilt voor Londerzeel. Ik ben dus niet blauw, groen, geel of oranje. Ik ben van Londerzeel. En ik wil samen werken aan een Londerzeel waar het leuk wonen is.

Toen ik de afgelopen jaren de sfeer in de Londerzeelse polemiek zag verzuren en verharden, bloedde mijn hart telkens een beetje. Ik ging daar openlijk en vocaal tegen in. Want ik weigerde te geloven in het anti-verhaal.
Ik was verheugd toen ik het Samen1840 verhaal zag opkomen, want dit was een engagement dat streefde waar ik naar verlangde. Een beweging die mensen wilde aanmoedigen, stimuleren en ondersteunen om samen te werken aan hun omgeving. Om weer dorp, buurt of vereniging te worden. Maar ik ben geen politieker. Dus toen de vraag zich stelde of Samen1840 ook politiek actief moest worden, was ik in eerste instantie een vurig tegenstander. Samen1840 was voor mij namelijk geen politieke beweging. Maar een gemeenschaps-‘iets’.

Toen er me de voorbije maanden gevraagd werd om alsnog in een politiek verhaal te stappen, bleef ik nee zeggen, … ik ben geen politieker. Maar na de zoveelste Facebook discussie waarbij iedereen de waarheid claimde en de ander het licht in zijn ogen niet gunde, besefte ik iets: het is gemakkelijk om vanachter mijn schermpje me superieur te voelen en anderen van antwoord te dienen. Of te verwachten dat zij hun voorstellen dan maar verdedigen. Het was me te gemakkelijk. Als ik mezelf beschouw als Londerzelenaar, dan ben ik zelf ook verantwoordelijk om daar het beste van te maken.

Marjolein Pas: “Gedreven door idealisme”

Toen men mij aansprak of ik interesse had om mee te doen met een nieuw project voor Londerzeel had ik, eerlijk gezegd, een mengeling van gevoelens. Eerst kwam verbazing, ik was erop bedacht dat er elke moment iemand mij zou komen vragen of ik het programma Banana Split ken. Toen dat niet gebeurde groeide mijn interesse, maar met de nodige argwaan. Ik sliep er eens over en besloot eens te luisteren. Nieuwsgierigheid won het dus van argwaan. Ik zou mijn mening beter kunnen vormen na een dialoog.

Ik zat met een boel (kritische) vragen. Deze werden rustig gecounterd en mijn twijfel ebde weg. Ik was dan wel geïnteresseerd in politiek, maar heb mij nooit gebonden gevoeld aan de ideologie van 1 partij. Mijn eigen stemgedrag heeft altijd afgehangen van de partij die, volgens mij, met de meest steekhoudende oplossingen voor actuele problemen kwam aanzetten. Door de ‘trend’ van het moddergooien, steeg mijn cynisme en had ook ik het gevoel dat men niet bezig was met de echte problemen en dat men vergat waarvoor men verkozen was. Toen bleek dat ons project net dàt wou tegengaan, besloot ik een stap verder te gaan en een vergadering bij te wonen.

Blijkbaar bleken ook enkele (oude) kennissen interesse te tonen. We stelden onszelf voor en gaven ieder onze redenen waarom we geïnteresseerd zijn in het project. Ondanks onze verschillende achtergronden vonden we onze gemene deler in verschillende standpunten (en humor) en werd er respectvol naar elkaars mening geluisterd. Ik was echt aangenaam verrast. En dat gevoel is gebleven. Ik blijf aangenaam verrast worden door “onze ploeg”.

Eerlijk, wat het resultaat ook mag zijn op 14 oktober, ik heb sowieso al het gevoel gewonnen te hebben. Daar waar ik vroeger nogal cynisch en bevooroordeeld het politieke schouwspel volgde, ben ik nu hoopvol en enthousiast. Het kan écht anders! Als ik zie wat onze groep op korte tijd al bewerkstelligd heeft, dan kan ik tevreden vaststellen dat we gedreven worden door idealisme en de wil om de inwoners van 1840 een nog betere gemeente te bieden. Ik ben oprecht blij omringd te zijn door deze enthousiaste bende. En trots er deel van te mogen uitmaken!

Ik ben pro.

Eind augustus. Hét ideale weekend om na een paar maanden van voorbereiding eindelijk naar buiten te komen met ons project. Om het allemaal wat spannend te houden wilden we niet meteen ‘vollenbak’ gaan, maar kozen we ervoor om eerst een klein beetje te teasen. Het laatste weekend van augustus -maar ook de dagen nadien- kon je daarom hier en daar voor de eerste keer iemand met een mysterieus t-shirt (of hoodie) met ‘ik ben pro.’ er op tegenkomen.

Zo kon je ons bijvoorbeeld terugvinden op het Feestweekend van Chiro Londerzeel …

… En op de Hoppluk / Highland Games van Brouwerij PALM:

Teasertjes geslaagd!

Met dank aan Doef voor de mooie foto’s. 😉