Londerzeel is mijn dorp. Of zo heeft het voor mij toch altijd aangevoeld.
Ik ben geen traditionele politieker. Ik heb me ook nooit kunnen vinden in een partij of kleur. Ik ben Vlaming en ben daar ook trots op.

Ik ben liberaal, want ik vind dat mensen verantwoordelijk zijn voor hun eigen welvaart en geluk.

Ik ben socialist, want ook al geloof ik in het kapitalisme, ik geloof ook in solidariteit en dat iedereen zijn kansen moet kunnen krijgen.

Ik ben conservatief, want ik vind dat de regels voor iedereen gelijk moeten zijn. Wie schuldig is moet gestraft worden.

Ik ben humaan, want ik vind dat wie zich onderaan de maatschappij bevindt, opgevangen en ondersteund moet worden.

Ik ben groen, want ik wil dat mijn kinderen en ikzelf in een mooie en gezonde omgeving kunnen leven.

Ik ben realist, want ik weet dat niet alles verwezenlijkt kan worden met mijn beschikbare budgetten en dat ik mijn kinderen zou teleurstellen moest ik hen beloven om dit jaar een zwembad, springkasteel en vier vliegvakanties te geven.

Geen enkele partij door mij gekend, staat voor al die dingen. Dus geen enkele partij was het mij waard om ‘kleur’ te bekennen. Maar ik ben wel Londerzelenaar. En ook al woonde ik gedurende 10 jaar in Buggenhout, mijn kerktoren en vrienden bleven trekken. Zo erg zelfs, dat vanuit het verre Buggenhout, mijn kinderen hun school- en sociaal leven zich volledig afspeelde in Londerzeel.

Nu ik terug in Londerzeel woon en leef, wil ik alleen maar het beste voor onze gemeente. Net zoals ik er uit de grond van mijn hart van overtuigd ben dat iedereen die zich geëngageerd heeft om voor een partij op een lijst te staan, in feite het beste wilt voor Londerzeel. Ik ben dus niet blauw, groen, geel of oranje. Ik ben van Londerzeel. En ik wil samen werken aan een Londerzeel waar het leuk wonen is.

Toen ik de afgelopen jaren de sfeer in de Londerzeelse polemiek zag verzuren en verharden, bloedde mijn hart telkens een beetje. Ik ging daar openlijk en vocaal tegen in. Want ik weigerde te geloven in het anti-verhaal.
Ik was verheugd toen ik het Samen1840 verhaal zag opkomen, want dit was een engagement dat streefde waar ik naar verlangde. Een beweging die mensen wilde aanmoedigen, stimuleren en ondersteunen om samen te werken aan hun omgeving. Om weer dorp, buurt of vereniging te worden. Maar ik ben geen politieker. Dus toen de vraag zich stelde of Samen1840 ook politiek actief moest worden, was ik in eerste instantie een vurig tegenstander. Samen1840 was voor mij namelijk geen politieke beweging. Maar een gemeenschaps-‘iets’.

Toen er me de voorbije maanden gevraagd werd om alsnog in een politiek verhaal te stappen, bleef ik nee zeggen, … ik ben geen politieker. Maar na de zoveelste Facebook discussie waarbij iedereen de waarheid claimde en de ander het licht in zijn ogen niet gunde, besefte ik iets: het is gemakkelijk om vanachter mijn schermpje me superieur te voelen en anderen van antwoord te dienen. Of te verwachten dat zij hun voorstellen dan maar verdedigen. Het was me te gemakkelijk. Als ik mezelf beschouw als Londerzelenaar, dan ben ik zelf ook verantwoordelijk om daar het beste van te maken.